کاوشگر نیوهورایزنز ناسا به تازگی از خواب زمستانی در فاصله ۶ میلیارد مایلی فراتر از پلوتو بیدار شده است. آنجا چه میکند؟
“تمام این اکتشافات از ماموریتهای پیشگام مانند وویجر و نیوهورایزنز (افقهای نو) به ما میآموزد که چقدر اطلاعات کمی در مورد آنچه در ورای آن نهفته است، داریم.”
کاوشگر نیوهورایزنز ناسا پس از گذراندن تقریباً یک سال در خواب زمستانی، در فاصله تقریباً ۶ میلیارد مایلی فراتر از پلوتو، در سلامت کامل از خواب بیدار شده است.
سفر در چنین فواصل طولانی بین دورترین اجرام منظومه شمسی ما به این معنی است که نیوهورایزنز اغلب ماهها به طور مداوم در حال حرکت است و کاری جز جمعآوری غیرفعال دادهها ندارد. در طول این دورهها، کاوشگر به حالت خواب زمستانی میرود که در آن ابزارهای آن هنوز دادهها را جمعآوری میکنند، اما اکثر سیستمهای دیگر خاموش میشوند.
نیوهورایزنز در ماه اوت (مرداد) گذشته وارد چنین دوره خواب زمستانی شد و اکنون طبق بیانیه ناسا، در “سلامت کامل” از خواب بیدار شده است. این فضاپیما در فاصله ۵.۹ میلیارد مایل (۹.۵ میلیارد کیلومتر) از زمین قرار دارد، آنقدر دور که حدود ۹ ساعت طول میکشد تا سیگنالهای رادیویی آن به ما برسد. اکنون که بیدار شده است، نیوهورایزنز شروع به ارسال دادههایی که در طول ۳۲۱ روز گذشته جمعآوری کرده است، خواهد کرد و به کنترلکنندگان زمینی خود اطلاع میدهد که سیستمهای آن در مناطق سرد و تاریک اعماق فضا چگونه عمل میکنند.
تا کنون، به نظر میرسد که این کاوشگر در سلامت کامل است. آلیس بومن، مدیر عملیات ماموریت نیوهورایزنز در آزمایشگاه فیزیک کاربردی جانز هاپکینز (APL)، در بیانیه ناسا گفت: “هر گزارش وضعیتی در طول این دوره خواب زمستانی “سبز” بود، به این معنی که همه چیز در نیوهورایزنز هر هفته خوب بوده است.”
نیوهورایزنز اولین و تنها فضاپیمای پروازی است که در سال ۲۰۱۵ از کنار منظومه پلوتو عبور کرد. چهار سال بعد، این کاوشگر شجاع، دورترین جرمی که تاکنون در منظومه شمسی ما کاوش شده است، یعنی سیاره کوچک آدم برفی شکل آروکوث، را در حالی که ۱.۶ میلیارد کیلومتر از پلوتو فاصله داشت، مورد مطالعه قرار داد.
از آن زمان، این کاوشگر دوربرد در حال کاوش در لبه نفوذ خورشید ما و مطالعه اجرام کمربند کویپر، حلقه سرد و دونات شکل از اجرام یخی است که در خارج از منظومه شمسی و فراتر از نپتون قرار دارد.
طبق گفته ناسا، نیوهورایزنز در حال حاضر با سرعت ۴۸۳ میلیون کیلومتر در سال از زمین دور میشود.
سه هفته دیگر، نیوهورایزنز مطالعه هیدروژن در هلیوسفر بیرونی، منطقهای از فضا که تحت تأثیر جریان ذرات باردار که از خورشید به بیرون میوزند و به عنوان باد خورشیدی شناخته میشوند، قرار دارد، را آغاز خواهد کرد.
دادههایی که این کاوشگر از دورترین نقاط منظومه شمسی ما جمعآوری میکند، اولین در نوع خود است. این دادهها میتواند به دانشمندان کمک کند تا بفهمند در مرز بین منطقه نفوذ خورشید و فضای بین ستارهای، که به عنوان “شوک پایانی” شناخته میشود، چه اتفاقی میافتد.
قبلاً تنها دو فضاپیما، کاوشگرهای دوقلوی وویجر ناسا، از این مرز عبور کردهاند. با این حال، این کاوشگران دوردست به ابزارهای علمی مشابه نیوهورایزنز مجهز نبودند، که آن را قادر میسازد اندازهگیریهای حساستری از این منطقه دور از منظومه شمسی انجام دهد.
پونتوس برانت، دانشمند پروژه نیوهورایزنز در APL، پیش از این به Space.com گفته بود: “دادههای حاصل از برخورد با شوک پایانی، گنجینهای برای فیزیکدانان فضایی در سراسر جهان خواهد بود که مشتاق درک نحوه عملکرد این مرز وسیع هستند.” “همه این اکتشافات از ماموریتهای پیشگامی مانند وویجر و نیوهورایزنز به ما میآموزد که چقدر اطلاعات کمی در مورد آنچه در ورای آن قرار دارد، داریم.”
نوشته برت تینگلی
منبع: space.com
تصویری پردازششده که از دادههای جمعآوریشده توسط فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا در ۱ ژانویه ۲۰۱۹، هنگام عبور از کنار جرم کمربند کویپر ۲۰۱۴ MU69، معروف به آروکوث، تهیه شده است.
(منبع تصویر: ناسا/آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانز هاپکینز/مؤسسه تحقیقات جنوب غربی)
